Domowy Kościół
Opiekun: ks. Maciej
Spotkania: raz w miesiącu
Domowy Kościół jest gałęzią rodzinną Ruchu Światło-Życie, która pomaga małżonkom żyjącym w sakramencie małżeństwa czerpać z łaski i mocy tego sakramentu, uczy ich nim żyć i celebrować go w ciągu całego życia.
STRONA FB DOMOWEGO KOŚCIOŁA DIECEZJI KIELECKIEJ
STRONA RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE DIECEZJI KIELECKIEJ
Wierność zobowiązaniom sprawia, że małżonkowie mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą „odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego”. Zobowiązania pokazują, jak powinno wyglądać życie chrześcijańskiej rodziny i małżeństwa, są drogowskazami.
Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła pozwala mężowi i żonie wspólnie, a nie obok siebie, iść do Boga. Budowanie jedności małżeńskiej jest możliwe dzięki podjęciu zobowiązań – darów, które nie są celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa.
Najpierw poprzez codzienną modlitwę osobistą połączoną z lekturą Pisma Świętego każdy z małżonków buduje relację osobistą z Bogiem, która jest podstawą rozwoju wszystkich pozostałych ludzkich relacji. Ta relacja jest również rozwijana poprzez regularne spotkanie ze słowem Bożym.
Relacje małżeńskie pozwalają budować: codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny jako wspólnoty Kościoła, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą).
Tę pracę małżonkowie podejmują codziennie, w swoim własnym domu i środowiskach pracy. Aby jednak nie zagubić się w życiu i ciągle rozwijać, małżeństwa raz w miesiącu uczestniczą w spotkaniach kręgu, czyli grupy dzielenia (4-7 małżeństw), w czasie którego modlą się, opowiadają o swoich doświadczeniach, sukcesach i porażkach w klimacie zaufania i życzliwości, w obecności kapłana. Taka praktyka pozwala spojrzeć z dystansu na to, w jakim kierunku się podąża.
Przynajmniej raz w ciągu roku małżeństwa uczestniczą także w rekolekcjach formacyjnych.
Poprzez realizowanie tych zobowiązań wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka – jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają w wierze. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna ono wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia.
Ruch Światło-Życie jest jednym z ruchów odnowy Kościoła według nauczania Soboru Watykańskiego II. Gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół.
Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło-Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii we wspólnoty wspólnot.
Znakiem Ruchu Światło-Życie jest symbol i słowa ΦΩΣ ΖΩΗ (czyt. fos-zoe) – greckie słowa „światło” i „życie”, krzyżujące się na literze „omega”, która tutaj jest symbolem Ducha Świętego (jako Tego, który jest wszystkim) i ułożone w kształt krzyża. Popularna nazwa tego symbolu to foska.
Struktura Ruchu jest zgodna ze strukturą Kościoła. Małe grupy, do których należą uczestnicy Ruchu, zasadniczo tworzą jego wspólnotę w parafii. Wspólnoty Ruchu utrzymują ze sobą łączność spotykając się na Dniach Wspólnoty.
Odpowiedzialność za całość Ruchu sprawuje Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie. Na szczeblu kraju, diecezji i parafii odpowiedzialność pełnią moderatorzy krajowi, diecezjalni i parafialni. Każdy moderator pełni swą posługę wraz z zespołem diakonii. Odpowiedzialność za Ruch podejmują zarówno osoby świeckie, jak i duchowne.
Kapłani w Ruchu spełniają rolę moderatorów, a nienależący do niego – opiekunów. Spoczywa na nich odpowiedzialność za duchową formację uczestników Ruchu i pozostawanie w jedności z Kościołem powszechnym.
Początki historii Ruchu sięgają pierwszej oazy, która odbyła się w r. 1954. Ruch Światło-Życie rozwinął się z oaz – rekolekcji zamkniętych prowadzonych metodą przeżyciową. Przed rokiem 1976 Ruch był znany pod nazwą „Ruch oazowy”, „Ruch Żywego Kościoła”.
Twórcą oazy, założycielem Ruchu i pierwszym moderatorem krajowym był ks. Franciszek Blachnicki (24 III 1921 – 27 II 1987).
